Kadınların KalemindenElçin BalcıRahmetli anneannem “sofra hazır git de kahveden dedeni çağır” dediği saat günün en güzel saatiydi benim için. Çocukluğumun geçtiği (Milas) mahalleyi bilen bilir. Evimize 200-300 metre uzakta yokuşun başında karşılıklı iki mahalle kahvesi vardı. Sandalyeleri yazın yolun kenarında, kışın sobanın başında toplanan. Salı pazarına giderken önünden geçmek zorunda olduğumuz ve oradan geçerken bakmamak üzere sıkı sıkı tembihlenip çekiştirildiğimiz “erkek mekânları”ndan sadece biri..
Şıp şıp ses çıkaran pazardan büyük hevesle alınmış naylon terliklerimle koşa terleye ulaştığım, dedemin oturduğu yeri bulana kadar herkesin gözünün içine baktığım, “ne var ki niye bakmak yasak kahveye? işte hepsi burada amcalar, dedeler, babalar, abiler” olarak zaten hepimizin hayatında var olan ama toplu olduklarında tehditmiş gibi yansıtılan mekânın zorunlu figüranlarıydı onlar.
Beni zaten mahallenin çocuğu olarak bildikleri ve niye geldiğimi tahmin ettikleri için dedemi benimle beraber arar gibi göz teması kuran aşina yüzler..
Nihayet dedemi bulmanın sevinci ile yaklaşmamla beraber dedemin kahve sahibine “kızıma ılık bir oralet” deyişi .. Aslında sıcak içemem bu yaşımda bile çayım çorbam soğumadan içemem yanar ağzım. Ama her seferinde “ılık değil sıcak olsun” diye itiraz edişim..
Derdim sıcaklığı değil.. Tadını çıkara çıkara o oraleti içmek ve güvenilir insanlarca kabul edildiğim erkek egemen bir dünyada biraz daha kalarak zaman ve mekânın tadını çıkarmak, dedeme nazenin bir kız çocuğu değil her konuda bizden bir adım önde olduğunu hissettiren hayata rağmen bir erkek çocuğundan farkım olmadığını göstermek belki..
Oralet bitince dedemin kendine has sakin hareketleri ve etrafı selamlarken elimden sıkı sıkı tutuşu ve benimle gurur duyduğunu hissetmeye çalışarak kalkışımız ve eve kadar havadan sudan ama çok kıymetli sohbetlerimiz…
Bu oralet sadece bir içecek değil bu yüzden. Başka bir şey benim açımdan. Şimdi bile herhangi bir mekana “sırf erkekler varmış” diye “girmekten” ve “erkeklerden korkmamamın” sınırsız vizesidir. (Kendi öz anım. Alıntı filan değil. Yapıldığı tek alıntı çocukluk çağımdan olması).